Τὴν Κυριακή, ἡ κυρία Διβάνη εἶδε μία εἰκοσιεξάχρονη, στὸ σπιτι της, μὲ τὴν τηλεόραση ἀνοιχτὴ στὸν τελικὸ τοῦ Master Chef, κρεμασμένη στὸ κινητὸ καὶ στὰ social media, νὰ κλαίει ἐπειδὴ κάηκε τὸ ἀγαπημένο της σινεμά. Τὴν Δευτέρα, ἡ κυρία Διβάνη πῆγε μὲ ἕνα κερὶ στὸ χέρι νὰ πενθήσει (ὄχι μόνη, ἦταν καὶ ἄλλοι ἄνθρωποι τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἐκεῖ, π.χ. ὁ κ. Χωμενίδης καὶ ὁ κ. Δοξιάδης) ἔξω ἀπὸ τὰ ἀποκαΐδια. Σήμερα, ἡ κυρία Διβάνη γράφει, στὸ Protagon, γιὰ ὅλα αὐτά, μὲ πολλὴ καλολογία, καὶ πολὺ συναίσθημα (εἶναι, βλέπετε, καὶ ἡ γιορτὴ τῶν ἐρωτευμένων).
Κάποιοι ἄλλοι, μεταξὺ αὐτῶν καὶ πολλὲς χιλιάδες πραγματικοὶ εἰκοσιεξάχρονοι, δὲν ἦσαν κρεμασμένοι στὰ κινητὰ καὶ στὰ social media τὴν Κυριακή, ἦσαν στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς γύρω δρόμους, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν ὑποθήκευση του μέλλοντός τους ἐνῶ ἡ ἀστυνομία τοὺς ψέκαζε μὲ ληγμένα χημικά. Τὴν Δευτέρα, δὲν πένθησαν μὲ ἕνα κερὶ στὸ χέρι γιὰ τὸ ἀγαπημένο τους σινεμά – ἐδῶ καὶ καιρὸ δὲν πηγαίνουν σινεμά, οὔτε πουθενὰ ἀλλοῦ, εἶναι ἄφραγκοι καὶ ἄνεργοι. Σήμερα, ἂς ἐλπίσουμε ὅτι δὲν διάβασαν τὸ protagon.
